Bir kehanet gibi duruyor gökyüzü. Ne tam bir fırtınaya müsaade ediyor zaman, ne de şafağın söküp ortalığı aydınlatmasına… İki zıt mevsim aynı anda soluyor göğsümün kafesinde: Bir yanım kurak, kavurucu bir sıcağın esaretinde kıvranırken; diğer yanım zamansız, amansız bir sağanağın eşiğinde duruyor. Peki bir ruh, aynı anda hem tutuşup hem ıslanabilir mi? Bir zihin, aynı andan hem yangının külünü hem de yağmurun soğukluğunu taşıyabilir mi üzerinde?
Bilmiyorum. Hangi tarafa evrilmek istediğimi, hangi rüzgâra kapılacağımı gerçekten bilmiyorum. Zaten bu kurşuni griliğin koynunda ne kadar görünmez, ne kadar sessiz kalabilirsem, o kadar güvendeyim sanırım. Çünkü ışık teşhir eder insanı, gardını indirir; karanlık ise tamamen yutar, yok eder. Oysa bu araf… Bu tekinsiz, sisli sükûnet… Ne kaçışa izin veriyor tam anlamıyla, ne de tamamen teslim olmaya.
Göğsümün tam ortasında devasa, dipsiz bir uçurum açılıyor her nefeste. Ama o karanlık uçurumun kenarında, nereden geldiğini, nereye varacağını bilmediğim tehlikeli bir kıpırtı peydah oluyor. Damarlarımda dolaşan o gizli adrenalin, görünmez bir zehir gibi zihnimi uyuştururken bir yandan da beni uyanık tutuyor. Ağır bir sarhoşlukla keskin bir farkındalık aynı anda akar mı bir insanın kanında?
Bir yanda derinden derine zihnimi kemiren o çok tanıdık, o kaçınılmaz huzursuzluk… Diğer yanda ise teslimiyetin, dinginliğin o baştan çıkarıcı, tehlikeli daveti. İyileşmekle, o eski yarayı daha da derinleştirmek arasında yabancı bir rüzgâr esiyor tenimde. Zamandan kopmuş gibiyim. Her şey hem çok hızlı akıyor hem de zamansız bir donmuşluğun içinde hapsolmuş gibi.
Cama vuran yağmur damlaları arkasında silinmez izler bırakırken, Bulutların arasından sızmaya çalışan o cılız güneş ışığı ilk kez bu kadar yabancı, ilk kez bu kadar uzak. Sis dağılmıyor, fırtına kopmuyor; ama bir şeyler derinden derine kabuk değiştiriyor.
Ve garip, anlaşılmaz bir şekilde… Göğsümü adeta bir cenderede sıkan bu yoğunluğun, bu dumanlı kaosun ortasında… Nefes almak hiç bu kadar zor, Ve nedense hiç bu kadar zahmetsiz olmamıştı...
-Doğukan Kozak
Bir Cevap Yazın