İçtiğim sigaranın tadı, kokusu 2022… Zihnim sanki geriye döndü, ilerleyemiyor.
Birazdan okuldan çıkacağım; Yamanevler’in o gürültülü, fast food kokan yokuşlarını tırmanacağım arkadaşlarımla. Sonra bir çılgınlık yapıp Üsküdar’a gideceğim anneannemi görme bahanesiyle. Onun okul çıkışında bekleyeceğim, çünkü hep kursa kalır…
Acaba aynı üniversiteye gidebilme ihtimalimiz var mıdır?
Seni hiç unutmadım, sen benim çocukluğumsun. Kafam hâlâ 2022’de, hâlâ orada yaşıyorum. Belki bir şeyleri değiştirebilirim bu sefer…
Hani çok hoşuna giden bir sözüm vardı ya, “Toplum, tedavisi olmayan bir hastalıktır” demiştim o despot hocanın yüzüne karşı… Ben hâlâ o bahar sabahındayım.
Bir Cevap Yazın