Her uyanış, yeni bir mesafedir.
Karanlığın tecelli ettiği o saniyeler
Bir ömür gibi geçmezmiydi ki?
Yaşarken gerçekleşen o ölümler
Kulaklarda çınladıkça olur bir musiki
Dinlerken mırıldanır o dudaklar
Umutsuzca,zoraki nefeslerle
Yakınlar halbuki ne kadar uzaklar
Koşmazmıyız durmadan heveslerle?
Yorulmadan yürümek ne kadar kolaydır
Ya yorularak durmadan depar atmak?
Belki de bu tek gerçek olaydır
Nefes nefeseyken bile adımları hızlandırmak
Durup dinlenmek bir ölüm gibiyken
Yaşamayı göze almak mı aptallık?
Ağacın gölgesi hemencecik dibimdeyken
On bacak gibi gelir en acılı topallık
Yollar gidiyor, değişiyor, bitiyor
Acı peşimde gidiyorum arkama bakmadan
Yaralarım kanıyor hemencecik kabuk bağlıyor
Kan uykusundayım kafamı yastığa koymadan
Öldüm,dirildim,öldüm,uyandım
Meğer bunlar ne garip rüyalarmış
Buzların içinde dahi yandım
Sonunda Anladım,Ben sadece kendime sağdım.
Sevgili okucularımıza mükemmel bir eser bırakıyorum buraya esenlikler dilerim
Bir Cevap Yazın