Merhaba sayın okuyucu. Bayağıdır yazamıyordum, kusura bakmayın. Dün hastaydım, hem de çok kötü… 112’yi aradım, bayıldım vesaire. Neyse ki tek günde atlatacak kadar dirayetim varmış. Şükrediyorum; nefes almanın ne kadar güzel bir şey olduğunu dün tekrar anladım. En basitinden, dün gün boyunca susuzluktan kavruluyordum ama asla içemedim, vücudum hiçbir şeyi kabul etmiyordu. O kadar acı vericiydi ki… Yaptığım ne kadar kötü şey varsa, acısını tamamen çektiğime ve bedelini tamamen ödediğime eminim dün.
Biraz da güzel şeylerden bahsedelim; ama bugün değil. Yarın dövmemin kalan kısmını tamamlatmak istiyorum. Dün gidecektim ama malum 112’lik sebeplerden gidemedim. Ondan sonracığıma, Trabzon’da halledilmesi gereken evrak işlerim var. Onları bitirip birkaç eski dostla buluşacağım; çok saygıdeğer isimlerle de sözleştim zaten. Onun dışında vücudum hâlâ çok yorgun, dünün etkisini yaşıyor. Biraz daha iyi olunca tekrar yazmayı deneyeceğim.
Bir Cevap Yazın