Öfke yağmurlarında ıslanıyorum
Sana dokunan her tene lanet yağdırırken
Hem aşkımla hem öfkemle yanıyorum
Yanında özgürce nefes alabilirken
Ne siyahsın ne beyazsın
Ama aydınlatacak kadar parlak
Saklanabilecek kadar karanlıksın
Bir o kadar da karanlığa tutsak
İçindeki kiri akıtsan suratıma
Çocukça bir sevinçle aynaya bakardım
Nefes vermeseydin hayatıma
O buzullarda titreyerek yanardım
Göklerdeki o sonsuz mavilik
Senin elinden çıkmış gibi
Kalabalıktaki o sessizlik
Onun da sensin tek sahibi
Boğazın o martı sesli sabahı
Bana sensizliği hatırlatıyor
Peki neydi o vapurun günahı
Neden sensiz kalkıyor
Hani bazen havaya sis çöker
Kendinden başkasını göremezsin
Pusun içinden fırlar ya keder
Nefesi alırsın ama veremezsin
Sensizlik böyleydi sanırsam
Ne eksik ne fazla
Gevezece durmadan sussam
Konuşmasam artık ağızla
İnsan ufacık şeyde aşkı hissedermi
Bir bardak suda,Bir kahkahada
Rüyasında aşık olduğunu farkedermi
Adını sayıklarken en derin uykuda
Kimselerin görmediği huzurum
Gözlerimin yorgunluktan kapanmasıydın
Ben sana hep mecburum
Sen ruhumun kendine dokunmasıydın
Yazmaya bile doyamazken
Nasıl kendi şiirlerimden kıskanmam seni
Hızlı koşarken bile kaçamazken
Nasıl kovalamayayım gölgeni
Beni bir kolunla itmeye çalışırken
İki kolumla kavramazsam eğer
Aşkının kırıntılarını dahi süpürürken
Yorulmaya ölmeye değer
Parıldarken o iki çift göz
Nasıl bakmayabilirim ki en derinine
Nasıl verebilirim ki sana söz
Kalbimle sadıkken yeminine
Hep bugün çok güzelsin diyorum
İyi hissettirmek için değilken
Çünkü ben hep bugünü yaşıyorum
Bir gün gideceğinden acı çekerken
Peki bu acı ile ne yapmalı
Oturup hüngür hüngür ağlamalı mı
Yoksa sürekli soru mu sormalı
Sadece beraberce kavrulmalı mı
Dün yokmuş gibi yanmalı
Yarın kül olacağını bilerek
Bugün ateşe bürünmeli
İçten şekilde gülerek
Yanıyorum,yanıyorum,yanıyorum
Küllerim savrulmaya başlıyor
Ölüyorum,Ölüyorum,Ölüyorum
Hayatım bitiyor hatırlamıyorum
Çünkü artık nefes alıyorum
Öfkeyle,Kıskançlıkla,Aşkla
Şımarıkça herkesi alaya alıyorum
Gözlerinin içine bakıyorum
Aşkla,aşkla,aşkla
Bir Cevap Yazın